, ,

Odnajdź swoje powołanie, póki tylko możesz

Słowa Terry’ego Pratchetta wyjęte z książki “Ruchome obrazki” o ludziach, którzy nigdy nie odkryli swoich pasji i talentów, głęboko poruszają i zmuszają do refleksji. Jak wiele obserwujemy wokół siebie osób, które tkwią zamknięte w schematach lub powielają profesje rodziców, tłumiąc wewnętrzny głos nakazujący im działać zgodnie ze swoim przeznaczeniem na rzecz “stabilnej” ścieżki kariery? Ile…

By.

min read

Słowa Terry’ego Pratchetta wyjęte z książki “Ruchome obrazki” o ludziach, którzy nigdy nie odkryli swoich pasji i talentów, głęboko poruszają i zmuszają do refleksji.

Jak wiele obserwujemy wokół siebie osób, które tkwią zamknięte w schematach lub powielają profesje rodziców, tłumiąc wewnętrzny głos nakazujący im działać zgodnie ze swoim przeznaczeniem na rzecz “stabilnej” ścieżki kariery?

Ile z tego powodu marzeń i zdolności umiera wraz z nimi, niewypowiedzianych, niewykorzystanych? Czasem warto jest wyjść ze swojej wygodnej skorupy, żeby zasmakować wolności robienia tego, co jest zgodne z naszym wewnętrznym głosem.

Sam często wybieram tę wygodniejszą, bardziej uczęszczaną ścieżkę ze względu na wygodę, która jest z nią związana.

Zaniedbanie odkrywania swoich talentów jest jak strata bezcennego skarbu. Skarbu, o którym nawet nie wiemy, że istnieje. To jak posiadanie skrzydeł i nigdy nie wzbicie się w powietrze (bez urazy, pingwiny).

To życie w cieniu własnego potencjału, nieświadome pełni możliwości, jakie drzemią wewnątrz każdego z nas.

Jako społeczeństwo mamy ogromną odpowiedzialność za tworzenie przestrzeni sprzyjającej rozwijaniu talentów. To nie tylko zadanie rodziców i nauczycieli, ale też pracodawców. To w końcu głównie także zadanie nas samych. Nikt nie zrobi za Ciebie tego, co powinnaś lub powinieneś zrobić. Ty odpowiadasz za własne życie, nikt inny.

Musimy pielęgnować ciekawość, odwagę do eksperymentowania i wychodzenia poza strefę komfortu. Próby nie zawsze dają pożądany efekt, jednak i tak pozostają wartościowe. Lepiej przecież wiedzieć co chcemy i czego nie chcemy robić, prawda?

Pamiętajmy, że nigdy nie jest za późno, aby odkryć w sobie coś nowego. Nawet te “późne kwiaty” mogą rozkwitnąć niczym piękne róże, dodając światu barw i zapachów.

Nie pozwólmy, aby strach i konwenanse stłumiły nasz wewnętrzny potencjał. Dajmy szansę talentom, aby mogły zaistnieć i wzbogacić świat swoją unikalnością.

Próbujmy nowych rzeczy, róbmy to, czego zawsze baliśmy się robić ze względu na presję otoczenia lub strach przed porażką. Ubrudźmy swe ręce w ciężkiej pracy.

Jak mówił Alan Watts, “żadna ilość lęku nie robi żadnej różnicy w tym, co się wydarzy”. Jeżeli czegoś się boisz, bój się. To nie wstyd. Pokonaj ten lęk. Zrób to, czego pragniesz, mimo strachu, a przekonasz się, że wypełnia Cię wewnętrzne szczęście i poczucie satysfakcji!

 

Zainteresował Cię dzisiejszy wpis? Chcesz zobaczyć więcej? Zapraszam Cię na podstronę bloga MonuMentalnie.com. Wystarczy, że klikniesz tutaj.

Jeśli chcesz dołączyć do naszej społeczności, zajrzyj także na Facebook, LinkedIn oraz Instagram!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *